Superrr

Vandaag was er een superbloedwolfmaan.
Voor de geïnteresseerden: Super omdat de maan redelijk dichtbij de aarde stond, bloed omdat de maan vanwege de verduistering rood gekleurd zou zijn en wolf omdat het de eerste volle maan van het jaar is.

Omdat het weer een aantal jaren zou duren voordat dit fenomeen zich weer voor zou doen, besloot ik dit keer de moeite te nemen om de maan op de gevoelige plaat te gaan zetten. Vooraf heb ik via de app Photopills gekeken waar de maan zou staan op het hoogtepunt om zo te kunnen bepalen wat een leuke plek zou zijn. Want gewoon een losse maan vond ik niet spannend genoeg. In mijn achterhoofd had ik een mooie plaat in gedachten in Rotterdam. Bijvoorbeeld een foto van de maan boven de Erasmusbrug of iets dergelijks. Ware het niet dat de maan pal op het westen zou komen te staan. Dat combineren met een foto van de Erasmusbrug leek me lastig.

Na wat verder kijken besloot ik het dichter bij huis te zoeken, namelijk bij de Hollandsche IJsselkering. Verguisd vanwege de files voor de Algerabrug, bejubeld omdat het onze voeten droog houdt in Krimpen en omliggende regionen. En al eerder een dankbaar onderwerp voor wat leuke foto’s gebleken.

Zo gezegd zo gedaan. Om 5:45 uur stond ik in de vrieskou langs de waterkant om de supermaan te fotograferen. Maar mijn verwachtingen waren iets te hoog gespannen volgens mij. De maan bleek namelijk een stuk kleiner te zijn dan ik had gehoopt. Dus hij steekt wat ieliger af tegen de toren van de waterkering dan ik had gewenst. Maar ondanks dat toch leuk om te zien en om dit fenomeen te hebben kunnen fotograferen.


Canon EOS R

Ik beschouw mezelf als een early adopter: zodra er iets nieuws wordt uitgebracht en het heeft mijn interesse, dan ben ik er vaak als de kippen bij. Niet om ermee te pochen, maar gewoon omdat ik het leuk vind om nieuwe dingen te proberen.

Zo stond ik regelmatig vooraan in de (webshop) rij zodra Canon een nieuwe digitale (spiegelreflex) camera had aangekondigd. Niet bij alle types uiteraard, anders zou het een wel hele dure hobby worden.

Maar toen de spiegelloze Canon EOS R werd aangekondigd door Canon, heb ik me toch heel even achter de oren gekrabd. Eindelijk 4K filmen, maar met een crop factor? Maar 1 kaartslot? Geen joystick? Zaken waarover moord en brand werd geschreeuwd en die Canon niet in dank werden afgenomen.

Veel mensen brandden de camera om deze redenen al direct af. Ik niet. Ik heb (p)reviews in de gaten gehouden en ben bij mezelf te rade gegaan of de dingen die ontbraken nou werkelijk zaken waren die ik ook zou gaan missen. En uiteraard heb ik gekeken wat ik ermee zou opschieten. Al snel kwam ik tot de conclusie dat de minpunten die genoemd werden voor mij niet heel erg belangrijk waren en dat volgen de reviews de R toch echt een hele mooie camera is.

En zo kwam het dat (ook) de Canon EOS R op de dag van verschijnen in Nederland bij mij thuis al op de tafel stond. En wat een mooi ding!

En dan is het nu een kwestie van testen en gebruiken. Ik zou graag een uitgebreide vergelijking willen doen tussen de R en de 6D Mark II die ik had, maar het ontbreekt me aan tijd. Wat ik er nu van kan zeggen: Ergonomisch even wennen als je al zo lang met Canon schiet omdat ze met deze camera toch een iets andere weg zijn ingeslagen, maar fijn om mee te werken. En de nieuwe RF 24-105L lens die ik erbij heb genomen is een pareltje! Zeer scherp!

Hieronder een paar platen die ik de afgelopen tijd met de R heb geschoten.

Hieronder een 180 graden panorama samengesteld uit 6 foto’s:



Ondergelopen

Al zo’n beetje mijn hele leven zie ik dagelijks de Stormvloedkering Hollandsche IJssel, de oudste van onze deltawerken. Tijdens de beginjaren van m’n nog jonge ;-) leven woonde ik op een (flinke) steenworp afstand, nu rijd ik er wel bijna dagelijks langs.
Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met de waterkering: verkeerstechnisch is het een drama, bouwkundig heeft het me altijd geïntrigeerd. En bij het zien van de 4 torens heb ik nog wel altijd steeds het gevoel: ik ben weer thuis.

Al langere tijd was ik van plan om de waterkering eens op de foto te zetten wanneer een van de schuiven naar beneden was. Op zich niet een heel erg bijzonder fenomeen; dat gebeurt bij mijn weten ieder jaar wel minimaal een keer.
Zo ook afgelopen woensdag 3 januari 2018. Men kondigde van tevoren al aan dat dat de waterkering zou zakken omdat een westerstorm het water flink op zou stuwen. Dus besloot ik er dit keer eens tijd voor vrij te maken.

Wat dit keer wel uniek was: niet alleen de Stormvloedkering ging dicht; alle 5 waterkeringen gingen dit keer dicht! Een unicum in de Nederlands geschiedenis.

Ik besloot de foto’s in de avonduren te maken, omdat de torens dan (sinds enige jaren) mooi rood belicht worden als waarschuwing voor de scheepvaart. Stevig aangekleed, de storm trotserend en me steeds flink breed makend om de camera en statief uit de wind te houden, heb ik een aantal mooie platen kunnen schieten.

Using Format